Het vinden van de juiste. Voor de meeste vrouwen nog een aardige opgave. Lange mannen, kleine mannen, knappe mannen, wat minder knappe mannen, ronduit lelijke mannen, mannen met een bierbuik. Ik kan nog wel even doorgaan. Iedereen heeft een voorkeur, al kan ik niet begrijpen hoe je iemand die lelijk is, toch aantrekkelijk kunt vinden. Innerlijk telt, maar hoe goed moet het innerlijk zijn als de buitenkant zo lelijk is?
Toch blijft het moeilijk. Denk je dat hij degene is, kom je er na veel oefenen achter dat hij het zoenen toch echt niet gaat leren. Ook al zeg je dat het niet de bedoeling is dat hij nu de was al gaat doen, hij blijft heel ijverig draaien… Hoe leuk het innerlijk dan ook is, voor mij is het dan voorbij…
Je hebt een nog erger soort. Het ik-ben-knap soort. Ik denk dat hierbij enige uitleg verijst is.
Stel je voor: Je zit samen met je date in de bar. Je gaat een beetje dansen met hem en zijn vrienden. Hij loopt een beetje rondjes maar goed, laat hem, misschien heeft hij wel een dwangneurose. Onderweg naar de deur verteld hij doodleuk hoeveel sjans hij wel niet had. Met de reactie: “Mag wel” snapt hij duidelijk niet dat het een verkeerd onderwerp is. Duidelijk de juiste tijd om te vertrekken. Je loopt als eerste naar de deur en ziet nog net in een flits dat hij zijn nummer geeft aan het meisje achter de bar, waarvan hij in het begin van de avond al zei dat het zo’n ‘lelijk mokkel’ was.
Door dit soort figuren laat jij je, als fatsoenlijke vrouw, natuurlijk niet uit het veld slaan. Thuis aangekomen zeg je nog snel even tussen neus en lippen door: ‘Leuke chick achter de bar of niet?’ Hij kijkt een beetje verbaast en begrijpt dat je hem door hebt. Je loopt door, zwaait een keer en zegt: ‘Fijne avond schat, ik vond het enig’ Je laat nooit meer wat van je horen en denkt bij jezelf: ‘Ronduit lelijke mannen zijn zo erg nog niet…… ‘
Geen opmerkingen:
Een reactie posten